Ekuazio ez-linealen sistemak

F(X)=0F(X)=0 problema aldagai anitzetan: puntu finkoko metodo bektorialak, konbergentzia-ordena normekin, ACOC multidimentsionala eta gelditze-irizpideak.

Problema

Ingeniaritzako eredu asko (ekuazio diferentzial akoplatuen sistemak, deribatu partzialetako ekuazio diskretizatuak, muga-problemak) nn ezezaguneko nn ekuazio ez-linealen sistema batean amaitzen dira:

{f1(x1,x2,,xn)=0f2(x1,x2,,xn)=0    fn(x1,x2,,xn)=0    F(X)=0,F:DRnRn\begin{cases} f_1(x_1,x_2,\dots,x_n)=0\\ f_2(x_1,x_2,\dots,x_n)=0\\ \;\;\vdots\\ f_n(x_1,x_2,\dots,x_n)=0 \end{cases}\;\Longleftrightarrow\; F(X)=0,\quad F:D\subseteq\mathbb{R}^n\to\mathbb{R}^n

non fif_i-ak FF-ren funtzio koordenatuak diren eta DD irekia eta ganbila den. Kasu eskalarrean bezala, αRn\alpha\in\mathbb{R}^n soluzioa puntu finkoko metodo iteratiboekin hurbiltzen da, orain G:RnRnG:\mathbb{R}^n\to\mathbb{R}^n funtzio bektorial batek deskribatuta: x(k+1)=G(x(k))x^{(k+1)}=G(x^{(k)}), k=0,1,2,k=0,1,2,\dots

Konbergentzia-ordena normekin

Kasu eskalarreko balio absolutuen papera norma bektorialek hartzen dute. Puntu finkoaren ordenaren teorema ere orokortzen da: x(k+1)=G(x(k))x^{(k+1)}=G(x^{(k)}) eskemak pp ordena du baldin G(α)=αG(\alpha)=\alpha bada eta gig_i osagaien deribatu partzial guztiak p1p-1 ordenaraino anulatzen badira α\alpha-n, pp ordenako bat ez-nulua izanik. Errore-ekuazioa e(k+1)=L(e(k))p+O((e(k))p+1)e^{(k+1)}=L\,(e^{(k)})^p+\mathcal{O}\bigl((e^{(k)})^{p+1}\bigr) idazten da, non e(k)=x(k)αe^{(k)}=x^{(k)}-\alpha eta LL FF-ren Taylor garapen aldagai anitzekotik eratorritako funtzio pp-lineala den.

α\alpha ezagutu gabe, ordena ACOC multidimentsionalarekin estimatzen da, eskalarraren berdina baina normekin:

ACOC=ln(x(k+1)x(k)/x(k)x(k1))ln(x(k)x(k1)/x(k1)x(k2)),k=2,3,ACOC=\frac{\ln\bigl(\|x^{(k+1)}-x^{(k)}\|/\|x^{(k)}-x^{(k-1)}\|\bigr)}{\ln\bigl(\|x^{(k)}-x^{(k-1)}\|/\|x^{(k-1)}-x^{(k-2)}\|\bigr)},\qquad k=2,3,\dots

Gelditze-irizpideak

  • Azken bi iteratuak oso hurbil daude: x(k+1)x(k)<ε\|x^{(k+1)}-x^{(k)}\|<\varepsilon.
  • Hondarra oso txikia da: F(x(k+1))<ε\|F(x^{(k+1)})\|<\varepsilon.
  • Iterazio kopuru maximora iritsi da konbergitu gabe.